^Idz do góry.

Slide 1 Slide 2 Slide 3 Slide 4 Slide 5 Slide 6 Slide 7

1. USG transwaginalne - przezpochwowe.

2. Cytologia.

3. Samokontrola piersi.

4. Mammografia.

5. Poziom hormonów tarczycy.

6. Test na obecność wirusa cytomegalli.

7. Badanie na toksoplazmozę.

8. Test na obecność wirusa różyczki.


USG (transwaginalne - przezpochwowe)

 

Jest niezwykle użytecznym i powszechnie stosowanym badaniem w ginekologii i położnictwie. Jest prostą w wykonaniu, nieinwazyjną i bezbolesną metodą diagnostyczną, która przy wykorzystaniu zjawiska odbicia, rozpraszania i rozchodzenia się fal ultradźwiękowych o częstotliwości w zakresie 2-50 MHz pozwala na uzyskanie obrazów przekroju badanych narządów. Obrazy te są dobrej jakości i dzięki temu pozwalają na prawidłową ocenę stanu narządów wewnętrznych, wykrywanie różnego rodzaju nieprawidłowości. USG przezpochwowe jest stosowane do oceny stanu żeńskich narządów rozrodczych najczęściej z racji tego, że badanie USG przez powłoki brzuszne jest w tym przypadku utrudnione przez obecność upowietrznionych pętli jelitowych. Badanie to powinno być rutynowo stosowanym uzupełnieniem badania ginekologicznego, gdyż w wielu przypadkach pozwala na wykrycie takich nieprawidłowości, które są niemożliwe do rozpoznania w badaniu ręcznym.

Sposób przygotowania do badania USG transwaginalnego

 

Badanie to nie wymaga specjalnego przygotowania ze strony pacjentki. Po zgłoszeniu się do gabinetu jest ona proszona o rozebranie się od pasa w dół, a badanie wykonywane jest w pozycji leżącej. Aparat do USG przezpochwowego jest zaopatrzony w specjalną głowicę, na którą lekarz nakłada oslonkę, a następnie żel do badań ultrasonograficznych, który ułatwi wprowadzenie głowicy do pochwy. Głowica aparatu emituje fale ultradźwiękowe, dzięki którym na ekranie monitora uzyskuje się obraz badanych narządów. Badanie nie trwa długo i przy właściwym wykonaniu nie jest bolesne. Może być ono w razie potrzeby wykonywane także w czasie miesiączki, a nawet u kobiet przed rozpoczęciem współżycia płciowego. Co najważniejsze badanie USG może być powtarzane wielokrotnie bez szkody dla zdrowia. Także u kobiet w ciąży wykonywanie tego badania, nawet wielokrotne nie jest niebezpieczne ani dla kobiety, ani dla rozwijającego się płodu.

 

Zastosowania USG transwaginalnego

 

Badanie ma zastosowanie wykrywaniu patologii jajników, jak na przykład guzy jajnika o charakterze nowotworowym, patologii macicy, jak mięśniaki, nieprawidłowości endometrium czy nieprawidłowości szyjki macicy. Ma także duże znaczenie w przypadku trudności w zajściu w ciążę, gdyż w niektórych przypadkach pozwala wykryć ich przyczynę,  a ponadto dokładnie wyznaczyć moment wystąpienia owulacji, czyli czasu, w którym z największym prawdopodobieństwem może dojść do zapłodnienia.

USG przezpochwowe jest także cennym badaniem w czasie ciąży. Pozwala nie tylko na stwierdzenie obecności pęcherzyka ciążowego, akcji serca płodu, jego płci, ale także wykrycie różnych wad u rozwijającego się dziecka i dzięki temu ułatwia odpowiednie przygotowanie do jego przyjścia na świat. Pozwala także kontrolować stan łożyska, szyjki macicy lub ilości wód płodowych. Standardowo zaleca się wykonywanie badania USG po raz pierwszy między 11 a 14 tygodniem ciąży, aby najdokładniej określić wiek ciążowy, następnie między 18 a 23 tygodniem ciąży w celu oceny anatomii płodu, jego biometrii oraz wykonania echokardiografii serca, wreszcie kolejne badanie po 30 tygodniu, aby ocenić wzrastanie płodu oraz ewentualnie oszacować masę płodu w terminie porodu. Najczęściej jednak badanie jest wykonywane dużo częściej, co ze względu na bezpieczeństwo tego badania nie jest szkodliwe dla rozwijającego się dziecka.

  

 

CYTOLOGIA

 

To metoda diagnostyczna stosowana przez ginekologów służąca profilaktyce i wykrywaniu stanów przednowotworowych (przedrakowych) i raka inwazyjnego szyjki macicy. Polega na badaniu narządów rodnych kobiety poprzez wprowadzenie wziernika do pochwy i pobraniu próbki złuszczonego nabłonka szyjki macicy. Badanie cytologiczne pozwala wykryć zmiany, które zaszły w obrębie szyjki macicy, nawet w bardzo wczesnej fazie. Wykonywane jest na fotelu ginekologicznym, jest praktycznie bezbolesne i trwa razem z przygotowaniem kilka minut.

Materiał do badania cytologicznego pobierany jest  przed badaniem ginekologicznym, badaniem USG transwaginalnym i innymi badaniami z pochwy i/lub szyjki macicy np. pobraniem posiewów.

Badanie cytologiczne można wykonać najwcześniej 2 dni po zakończeniu miesiączki i  najpóźniej 4 dni przed rozpoczęciem kolejnego krwawienia miesięcznego - najlepiej w pierwszej połowie cyklu.

Na 4 dni przed badaniem nie należy stosować leków/preparatów dopochwowych, tamponów ani irygacji (płukania pochwy).

Co najmniej 24 h przed badaniem należy powstrzymać się od stosunków płciowych.

24 godziny przed badaniem cytologicznym nie należy poddawać się badaniu ginekologicznemu, przezpochwowemu badaniu USG oraz pobieraniu posiewów ani wymazów z kanału szyjki macicy.

W przypadku wystąpienia stanu zapalnego narządu rodnego (mogą o tym świadczyć m.in. upławy), należy najpierw wyleczyć stan zapalny i dopiero zgłosić się na badanie.

 

Przed wizytą u lekarza dobrze jest przypomnieć sobie datę ostatniej miesiączki, wyliczyć długość trwania cyklu oraz przygotować informacje o stosowaniu ewentualnych leków oraz antykoncepcji (dobrze, jeśli znamy nazwy), przebytych i przewlekłych chorobach, ciążach oraz  porodach.

Pamiętaj!  Pierwszy dzień cyklu to pierwszy dzień krwawienia miesiączkowego.

 

 

SAMOKONTROLA PIERSI

 

Powinna być wykonywana przez kobiety, od 20 roku życia aż do późnych lat. Badanie należy robić co miesiąc, do dziesiątego dnia cyklu miesiączkowego. Kobiety, które już nie miesiączkują, powinny badać się w ten sam dzień, każdego kolejnego miesiąca.

W ten sposób kobieta może wyczuć niepokojące ją zmiany, które należy jak najszybciej skonsultować z lekarzem onkologiem. Najczęściej są to niegroźne zmiany związane z naturalnymi procesami zachodzącymi w organizmie kobiety. W młodym wieku spowodowane jest to zmianami hormonalnymi w trakcie cyklu owulacyjnego, a w późniejszych latach różnice w piersiach wynikają ze zmiany gęstości tkanki piersiowej.

 

WYSTARCZY KILKA MINUT W MIESIĄCU, ABY SKONTROLOWAĆ PIERSI.

ZOBACZ JAKIE TO PROSTE!!!

 

I KROK

Stojąc przed lustrem ze swobodnie opuszczonymi ramionami, obejrzyj swoje piersi. Sprawdź, czy nie zauważasz zmian kształtu, położenia, wielkości, czy nie dostrzegasz zmian koloru, wciągnięć skóry.

 

II KROK

To samo wykonaj z rękoma uniesionymi do góry.

 

Opartymi na biodrach.

 

III KROK

Ściskając brodawkę, zaobserwuj, czy nie wydobywa się z niej jakakolwiek wydzielina.

 

IV KROK

Pod prysznicem załóż lewą rękę za głowę, a prawą zbadaj lewą pierś całymi palcami.

Zataczaj małe kółka, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, przesuwając dłoń w kierunku brodawki.

Sprawdź, czy nie czujesz stwardnienia lub guzka!

 


V KROK

Leżąc wsuń poduszkę pod prawy bark a prawą rękę pod głowę.
Palcami lewej ręki zbadaj prawą pierś, tak jak pod prysznicem.
Tak samo zbadaj lewą pierś.

 

VI KROK

Leżąc na wznak, połóż prawą rękę wzdłuż tułowia, zbadaj prawą pachę.
Sprawdź, czy węzły chłonne nie są powiększone.
W analogiczny sposób zbadaj lewą pachę.

Jeśli cokolwiek wyda Ci się podejrzane, pilnie zgłoś się do poradni onkologicznej (nie wymaga skierowania) i wykonaj jedno z badań profilaktycznych, takich jak:m

ammografia

USG piersi

rezonans magnetyczny piersi

 

MAMMOGRAFIA

Badanie to nie jest wykonywane w naszej placówce ale poniższe informacje pozwolą Ci na prawidłowe przygotowanie do badania.

Badanie nie wymaga przygotowania, ale najlepiej wykonywać je między 5 a 12 dniem cyklu miesiączkowego.

W dniu, w którym planowana jest mammografia nie należy używać talku, balsamu, dezodorantu, ani kremu w okolicy górnej połowy ciała.

Na badanie należy przyjść ze skierowaniem od lekarza.

Jeżeli już wcześniej wykonywana była mammografia lub podobne badania, należy przynieść ich wyniki (klisze i odpisy).

 

 

Poziom hormonów tarczycy

Aby zbadać funkcję tarczycy, zwykle rozpoczyna się od badania hormonu TSH, czyli tyreotropiny. Jest to hormon przysadkowy, którego poziom zależy od poziomu hormonów tarczycy. Badanie TSH jest bardzo czułe, ale zmiany hormonalne tarczycy są w nim dość późno uwidocznione. Najbardziej miarodajne jest równoczesne oznaczenie TSH i wolnych hormonów tarczycy – fT4 (tyroksyny) i fT3 (trójjodotyroniny).

 

Po co badać poziom hormonów tarczycy

 

 

Hormonalne badania przed ciążą pozwolą uniknąć możliwych powikłań, jeśli kobieta ma problemy z tarczycą i o tym nie wie, a chce zajść w ciążę, ma problemy z zajściem                  w ciążę lub jej donoszeniem.

Objawy nadczynności i niedoczynności tarczycy nie są zbyt charakterystyczne. Osoby, które cierpią na nadczynność tarczycy bywają nadmiernie pobudzone, mają przyspieszone tętno, częste biegunki, skarżą się także na osłabienie mięśni. Niedoczynność z kolei wywołuje niemal odwrotne objawy: osłabienie, niskie tętno, zaparcia. Zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy mogą wywołać zaburzenia miesiączkowania. Niedoczynność tarczycy może także powodować problemy z zajściem w ciążę. Badanie poziomu hormonów tarczycy jest więc badaniem wykorzystywanym w diagnostyce niepłodności.

Najczęstszym badaniem hormonów tarczycy jest badanie TSH, które ma dużą czułość i jest w stanie wykryć nawet bezobjawowe zaburzenia hormonów tarczycy. To oznaczenie ma jednak dość poważną wadę, a mianowicie, opóźnienie w stosunku do aktualnego poziomu hormonów tarczycy. Dopiero po wykonaniu tego badania mogą okazać się konieczne bezpośrednie badania T3, T4, FT3 i FT4.

Co oznacza wysokie TSH

Wysokie TSH zazwyczaj świadczy o niedoczynności tarczycy. Aby potwierdzić tę diagnozę, przy braku jakichkolwiek objawów niedoczynności u pacjenta, robi się zazwyczaj oznaczenie FT4, czyli jednego z wolnych hormonów tarczycy. Nie przeprowadza się w takim przypadku badania FT3, gdyż często zdarza się, że w przypadku niedoczynności tarczycy ten wskaźnik jest prawidłowy. Jeśli niedoczynność tarczycy wynika z niedoborów jodu, czynnik FT3 jest podwyższony.

 

Podwyższone TSH może nie wiązać się z chorobami tarczycy. Może być na przykład wynikiem poważnych zaburzeń krążenia, chorób nadnerczy, pojawia się również w okresie rekonwalescencji po różnego rodzaju infekcjach.

 

Niskie TSH najczęściej oznacza nadczynność tarczycy. W tym przypadku robi się badanie FT4 i FT3 lub tylko badanie jednego z tych hormonów. Nadczynność tarczycy wywoła podwyższenie także poziomu FT3 i FT4. Niskie TSH pojawia się także w trakcie ciąży, gdyż hormon HCG, który wydziela łożysko, powoduje obniżenie TSH. Zbyt niski poziom TSH może być wynikiem zażywania niektórych leków, takich jak leki przeciwdepresyjne lub stosowane w chorobie Parkinsona. TSH obniża się także wskutek głodzenia i poważnych stanów takich jak niewydolność krążeniowa.    

Należy pamiętać, aby nie interpretować samodzielnie wyników badań hormonów tarczycy, szczególnie w ciąży. Tylko lekarz prowadzący lub lekarz specjalista endokrynolog jest w stanie poprawnie zinterpretować „zbyt wysoki” lub „zbyt niski” poziom hormonów tarczy.

 

 

Test na obecność wirusa cytomegalii

 

Test na obecność wirusa cytomegalii można przeprowadzić przed zajściem w ciążę lub w trakcie jej trwania. Bardzo wiele osób jest nosicielami wirusa, nawet o tym nie wiedząc, gdyż choroba jest raczej bezobjawowa. Staje się zagrożeniem dopiero u kobiet w ciąży. Cytomegalowirus przedostaje się do płodu przez łożysko, w czasie porodu lub podczas karmienia piersią. Cytomegalia u kobiety w ciąży może wywołać poważne wady płodu, a także spowodować poronienie. Wiedząc o nosicielstwie, można temu zapobiec.

Co to jest cytomegalia

Cytomegalia to choroba wirusowa wywołana przez cytomegalowirus. Obecnie nie istnieje szczepionka chroniąca przed zakażeniem ani lek na nią. Można jednak starać się uniknąć zarażenia i przekazania wirusa dziecku. Przechorowanie cytomegalii uodparnia na nią tylko na krótki czas, a wirus pozostaje w organizmie już na zawsze.

Cytomegalia może wykluwać się aż kilka miesięcy. Do zakażenia wirusem dochodzi wskutek kontaktu z osobą zakażoną, a szczególnie z jej śliną, krwią i innymi wydzielinami. U osób dorosłych i zdrowych, z prawidłowo działającym układem odpornościowym, choroba jest niegroźna, charakteryzują ją objawy grypopodobne lub ich zupełny brak. Jeśli jednak objawy się pojawią, cytomegalia może wywołać długotrwałą podwyższoną temperaturę, osłabienie, bóle głowy, mięśni i gardła, kaszel, a także powiększone węzły chłonne. Kiedy jednak układ odpornościowy szwankuje lub jest jeszcze nie do końca rozwinięty, choroba może być bardzo poważna. Dlatego tak ważne jest, aby kobieta w ciąży nie zaraziła płodu.

 

Cytomegalia w ciąży może mieć różne skutki, ale w jednej czwartej przypadków prowadzi do pojawienia się wad wrodzonych u płodu. Jeśli kobieta zarazi się w pierwszym trymestrze, może to doprowadzić do wad wrodzonych mózgu, nieprawidłowościami dna oka dziecka, a także do poronienia. Zakażenie w drugim trymestrze może wywołać u dziecka, już po urodzeniu, ataki padaczkowe i zaburzenia rozwoju. Cytomegalia w trzecim trymestrze może wywołać poród przedwczesny. Dziecko może się urodzić z nasiloną żółtaczką. Zakażenie dziecka w trakcie porodu jest dość częste. Jednak jeśli dziecko nie ma niedowagi i nie jest wcześniakiem, nie jest to już dla niego tak groźne. Podobnie dzieje się w przypadku zakażenia w czasie karmienia piersią.

Jak wygląda test na obecność wirusa cytomegalii?

 

Test na obecność wirusa cytomegalii to badanie z krwi lub z moczu, nie jest to typowe badanie w ciąży. Aby uzyskać pewny wynik, po wyniku dodatnim, zazwyczaj trzeba zrobić więcej badań, z 14-dniową przerwą między nimi. We krwi badana jest obecność przeciwciał IgG i IgM. Skuteczność takiego badania jest oceniania nawet na 99%.

Wyników może być kilka:

ujemne IgM i IgG oznacza brak zakażenia;d

odatnie IgM i ujemny IgG – niedawne zakażenie;

dodatnie IgM i IgG – cytomegalia jest właśnie przechodzona;

ujemny IgM i dodatni IgG - stan po przebyciu choroby, a wirus pozostaje w uśpieniu.

 

Na obecność cytomegalii mogą wskazywać pojawienie się białych upławów i gorsze niż zwykle wyniki cytologii. Dobrze jest w takim przypadku zrobić badanie na wirusa cytomegalii.

 

 

Badanie na toksoplazmozę

Test na obecność toksoplazmozy to bardzo ważne badanie przed zajściem w ciążę. Toksoplazmoza jest niegroźną chorobą pasożytniczą, jako choroba nabyta najczęściej ma przebieg bezobjawowy, ale stanowi duże zagrożenie dla płodu. Po przechorowaniu, choroba pozostawia nabytą na nią odporność. Jeśli test zostanie wykonany jako badanie przed ciążą i będzie miał wynik negatywny, który oznacza, że kobieta nie przechodziła nigdy toksoplazmozy i aby mieć pewność, że kobieta nie zaraziła się w czasie ciąży, trzeba badanie powtarzać w ciąży kilkakrotnie.

Co to jest toksoplazmoza?

Toksoplazmoza jest to choroba wywoływana pasożytniczym pierwotniakiem Toxoplasma gondii. Może on atakować zarówno ludzi, jak i niektóre zwierzęta. Koty domowe są ostatecznym żywicielem pierwotniaka. Jeśli osoba zdrowa, z prawidłowo działającym układem odpornościowym, zostanie zarażona, najprawdopodobniej nie odnotuje ona żadnych objawów. Jeśli pojawiają się objawy, mogą to być:

objawy grypopodobne;

podwyższona temperatura;

powiększenie węzłów chłonnych;

bóle stawów;

zapalenie opon mózgowych i mózgu.

 

Toksoplazmoza wrodzona pojawia się, kiedy matka zaraża się pasożytem w trakcie trwania ciąży. Wiele zależy od trymestru ciąży, ale możliwe wrodzone wady wywołane przez toksoplazmozę w ciąży są bardzo poważne:

wodogłowie;

małogłowie;

hipotrofia;

hepatomegalia;

małopłytkowość;

zapalenie mięśnia sercowego;

małoocze;

zapalenie siatkówki oka;

zapalenie naczyniówki oka;

zwapnienia mózgu;

zaburzenia i opóźnienia rozwoju umysłowego.

Jak wygląda test na obecność toksoplazmozy?

Toksoplazmoza w ciąży prowadzi do powstania wad u płodu, dlatego tak ważna jest świadomość przyszłej matki co do swojej odporności na toksoplazmozę. Test na obecność przeciwciał toksoplazmozy wykrywa przeciwciała IgG i IgM.

Toxoplazma IgG to przeciwciała późne. Pozwalają one stwierdzić, czy kobieta chorowała na toksoplazmozę kiedykolwiek w swoim życiu. Ich poziom zwiększa się dopiero od drugiego tygodnia od momentu zarażenia toksoplazmozą. Do czwartego miesiąca ich poziom nadal wzrasta, po czym zaczyna się obniżać. Ich stały poziom w kilku badaniach oznacza, że do zakażenia doszło już dawno.

Toxoplazma IgM to wczesne przeciwciała, które pojawiają się, w momencie przechodzenia choroby. Najwyższy poziom odnotowuje się w pierwszym tygodniu od zarażenia.

Wyniki badania na toksoplazmozę

Wyniki badania na toksoplazmozę w różny sposób oceniają „ujemność” i „dodatniość” obu tych przeciwciał. Jeśli oba czynniki są dodatnie, oznacza to, że kobieta właśnie przechodzi toksoplazmozę. Jeśli jest to przebieg bezobjawowy, nie trzeba podejmować leczenia, a badanie powtórzyć po trzech tygodniach. Planowanie ciąży należy odłożyć na późniejszy termin, aż kobieta uzyska odporność na toksoplazmozę.

IgG dodatnie i IgM ujemne znaczą, że u kobiety już wcześniej wystąpiła toksoplazmoza. Czasami wskazane są jeszcze jedne badania po trzech tygodniach. Jednak odporność nabyta na toksoplazmozę oznacza, że można, po konsultacji z lekarzem, rozpocząć starania o dziecko.

Ujemne IgG i IgM oznacza, że kobieta nie chorowała nigdy na toksoplazmozę. Wbrew pozorom, nie jest to taka dobra wiadomość. W trakcie ciąży trzeba będzie się jeszcze dodatkowo badać i szczególnie uważać na kontakt z kotami i innymi zwierzętami. Ujemne IgG i dodatnie IgM także znaczy, że trzeba powtórzyć badania za jakiś czas.

 

Test na obecność wirusa różyczki

Test na obecność wirusa różyczki to jedno z badań, które każda kobieta powinna wykonać przed planowanym zajściem w ciążę. Różyczka to niegroźna choroba wieku dziecięcego. Mogą na nią jednak zachorować również osoby dorosłe, a wtedy konsekwencje choroby są znacznie poważniejsze, szczególnie w przypadku ciężarnych. Badania przed ciążą to podstawa świadomego macierzyństwa. Dzięki nim można mieć pewność, że teraz właśnie jest najlepszy moment na zajście w ciążę i mamy największe szanse na urodzenie zdrowego dziecka.

Wskazania do badania na obecność wirusa różyczki

Badanie na obecność wirusa różyczki wykonuje się w celu potwierdzenia odporności na tego wirusa u kobiety, która planuje zajść w ciążę.

Ponadto badanie przeciwciał przeciwko wirusowi różyczki pozwala wykryć wcześniejszą lub trwającą infekcję. Dzięki temu wiadomo, czy dana osoba przeszła różyczkę lub otrzymała szczepionkę przeciwko różyczce. Jeśli tak, zarówno kobieta, jak i jej dziecko będą chronieni przed tym wirusem. Jeśli zaś nie, konieczne będzie poddanie się szczepieniu. Z kolei jeśli kobieta w danym momencie przechodzi różyczkę, należy wstrzymać się z zajściem w ciążę.

Niekiedy badanie w kierunku różyczki wykonuje się u noworodka, u którego podejrzewa się zakażenie tym wirusem w trakcie ciąży. Wskazaniem do badania u dziecka są również wady wrodzone, których przyczyną może być wirus różyczki.

Na czym polega test na obecność wirusa różyczki?

Badanie na obecność wirusa różyczki to badanie krwi, podczas którego wykrywa się obecność przeciwciał IgM i IgG dla różyczki. Badanie nie wymaga żadnego przygotowania. W gabinecie zabiegowym pobierana zostaje próbka krwi żylnej, zazwyczaj z żyły łokciowej. Następnie próbka trafia do laboratorium, gdzie jest analizowana. Wyniki badania to potwierdzenie lub wykluczenie obecności danego przeciwciała we krwi. Brak przeciwciał IgG dla różyczki oznacza, że kobieta nie przeszła choroby, ani nie była przeciwko niej szczepiona. Obecność przeciwciał IgG przy jednoczesnym braku przeciwciał IgM wskazuje na wcześniejszy kontakt z wirusem różyczki (kobieta była zaszczepiona lub chorowała na różyczkę), co oznacza, że jest na niego odporna. Z kolei obecność przeciwciał IgM (bez względu na ewentualną obecność przeciwciał IgG) oznacza zakażenie wirusem różyczki, do którego doszło niedawno.

Ze względu na to, że przeciwciała IgM i IgG pojawiają się dopiero po pewnym czasie od momentu zakażenia, lekarz może zlecić powtórzenie badania po dwóch lub trzech tygodniach. Dzięki temu można ustalić, czy przeciwciała są obecne lub czy ich poziom rośnie bądź spada.     

 


Różyczka w ciąży

 

Zachorowanie na różyczkę w ciąży może spowodować poważne powikłania u płodu. Konsekwencje zakażenia są szczególnie poważne, jeśli dochodzi do niego w pierwszym trymestrze ciąży, a szczególnie w ciągu jej pierwszych ośmiu tygodni. Wirus różyczki może  w tym czasie doprowadzić do powstania wad rozwojowych u dziecka. Wady te mogą dotyczyć zmysłu wzroku (jaskra, zaćma), słuchu (głuchota) oraz mózgu (wodogłowie, upośledzenie umysłowe). Na najwcześniejszym etapie ciąży zakażenie różyczką daje od 10 do 50% prawdopodobieństwa wad rozwojowych. Po dwunastym tygodniu ciąży ryzyko zmniejsza się o połowę. Aby mieć pewność, że schorzenia te nie grożą naszemu dziecku, przed zajściem w ciążę koniecznie należy wykonać badanie na obecność przeciwciał przeciwko różyczce.

COPYRIGHT © 2013 POMERANIA SERVICES GROUP SP. Z O.O.